به گزارش سراج24، خوآن مارتین دل پوترو که در رده بندی جهانی برترین تنیس بازان دنیا بعد از ستارگانی چون نوواک جوکوویچ، اندی ماری، راجر فدرر و رافائل نادال، در مکان هفتم قرار دارد در ۱۹ سالگی قهرمان اوپن آمریکا شد و در بازی های المپیک لندن مدال برنز گرفت.
این تنیس باز ۲۴ ساله گفت: فوتبال ورزش شماره یک من است. واقعا عاشق این رشته هستم و در اوقات فراغت فوتبال تماشا می کنم یا با دوستانم فوتبال بازی می کنم.
وی افزود: پست مهاجم میانی را بیشتر می پسندم و از وقتی بچه بودم در این پست بازی می کردم. در دفاع وسط هم زیاد بازی کرده ام. هنوز هم خیلی دوست دارم وقتی از تنیس بازنشسته شدم برای یک باشگاه فوتبال بازی کنم.
دل پوترو با بیان اینکه در ۱۲ یا ۱۳ سالگی تصمیم گرفت از بین تنیس و فوتبال یکی را انتخاب کند، ادامه داد: تصمیم خیلی سختی بود. مربی فوتبالم خیلی با مربی تنیسم صحبت کرد. هیچکدام نمی خواستند بگذارند من بروم. اما در حقیقت همیشه فوتبال را بیشتر دوست داشتم. راستش همزمان مسابقات فوتبال مهمی در رده ۱۲ سال در برزیل در حال برگزاری بود و من چون هرگز از کشور خارج نشده بودم تصمیم گرفتم تنیس را انتخاب کنم تا برای بازی به برزیل بروم. در آن زمان برای اولین بار سوار هواپیما شدم، به برزیل رفتم و برای اولین بار در یک تورنمنت تنیس مسابقه دادم و در نهایت بهترین بازیکن شدم. همه از این اتفاق تعجب کرده بودند.
وی گفت: اینگونه شد که همه فکر کردند دیگر تصمیم خودم را گرفته ام. برای من هم سخت بود که هر دو رشته را همزمان ادامه بدهم. به همین دلیل سه یا چهار ماه فقط تنیس بازی کردم اما بعد به خودم گفتم باید فوتبال را انتخاب کنم. راکت تنیس را کنار گذاشتم و تا ۱۴ سالگی فقط فوتبال بازی کردم. ولی به تدریج اشتیاقم به آن کم شد و به تنیس روی آوردم. بعد از آن سرم را پایین انداختم و خودم را وقف تنیس کردم.
نفر هفتم تنیس جهان اظهار داشت: وقتی بچه بودم همه می گفتند فوتبالیست خوبی می شوم و من را با مارانگونی مقایسه می کردند که در دهه ۱۹۸۰ برای ایندیپندنته و بوکا بازی می کرد. ولی وقتی بزرگتر شدم چالاکی پاهایم کم شد. من عاشق فوتبال بودم و قبل از تمرین تنیس، یک ساعتی توپ را به دیوار می زدم و بعد از آن هم یک ساعت فوتبال بازی می کردم. چند تا از هم تیمی های آن زمان من اکنون برای ایندیپندنته بازی می کنند. نمی دانم شاید من هم می توانستم به بوکا یا یک تیم بزرگ دیگر بروم.
